دجاوو

آئینه دستشویی

siavu — Wed, 04 Nov 2009 18:07:55 GMT

همیشه به این فکر میکردم که چرا این عده از افراد جامعه ما که بسیار سنگ ارزشها و انقلاب را به سینه میزنند، همیشه کثیف و زشت هستند.

امروز متوجه شدم که اگر من هم همانند این افراد به چنین جنایاتی در حق هم وطنانم دست بزنم، هر وقت به آئینه نگاه کنم از خودم خجالت خواهم کشید، پس برای جلوگیری از این حالت هیچ آئینه ای در خانه ام باقی نمیگذارم.

وقتی آئینه ای نداشته باشم، قطعا نمیفهمم چه چهره کریه و کثیفی دارم.

و این غم انگیز ترین کشفی است که تا به حال کرده ام...

منطق نمناک ما

siavu — Thu, 15 Oct 2009 16:47:57 GMT

چرخش منطقی روزگار این روزها احساسات من را دچار تزلزل کرده است. از یک سو نمیدانم چگونه میتوان به آرامشی برای فکر کردن دست یافت، از سوی دیگر میدانم که آرامش در این شرایط به معنی پذیرفتن هر شرط غیر معمولیست.
گویی منطق هم از منطق خاصی پیروی نمیکند! من نمیدانم اگر اسم این منطق است، چرا در دیدگاه افراد مختلف منطق های متفاوتی وجود دارد؟ پس در واقع منطقی وجود ندارد! که اگر بود میبایست در ذهن های مختلف یک منطق شکل میگرفت، یعنی تفاهم. ولی نمیگیرد.
تو چه فکر میکنی؟

آغوش نسیم

siavu — Sat, 03 Oct 2009 18:59:18 GMT

دلتنگم و حزن آلود

کاش قاصدکی بود دلم

باد میبردش به کوهساران بلند

و در آغوش سرد نسیم

عشق زیبای من متبلور میشد

سبز، آبی، ارغوانی، نیلی

همه رنگ میبازند در این زیبایی

و هرآنچه میماند باز،

من و عشق است و نسیم و آواز...

______

دل من همچنان درگیر است

که چه شد رفت ز کف بی رنگ

چه نا زمینیست نسیم

هرچه دارد همین است: نسیم

نتواند بماند در هر جا

لاجرم میگذرد بر هر جا

می زاید ز هر رهگذری معشوقی

چه بسا همراه شود، خوش ذوقی

سر شوقی، به پیاله ای ذوقی...

میدانم که آخر این شعر بسیار بد تمام شده و وزن شعر به کلی به هم ریخته، باور بفرمائید تلاشم را برای اصلاحش کرده ام، ولی نشد... اگر پیشنهادی برای اصلاحش دارید لطفا بفرمائید.

ستارگان بیهوده در گذرگاه مایوس

siavu — Sat, 26 Sep 2009 21:30:18 GMT

و ستاره پر شتاب در گذرگاهی مایوس بر مداری جاودانه می گردد

اینگونه مردم میفهمند که درخشانی ستارگان نیز بیهوده ذهنشان را درگیر تصوری از زیبایی میکرده است

...

با تشکر از ماه تمام من

گنبد هرزه

siavu — Sun, 20 Sep 2009 18:53:18 GMT

نگاهم کن، نگاهم کن

به این جسم ضعیف من

که این من نیست و نیستش باد

در این دوار بیهوده

رهایم کن، رهایم کن

رهایم کن که این من نیست

همی هر دم رهایم کن

از این هرآنچه بیهوده

در این گنبد هرزه

که در هر دم نگون گشته

هیچ نیست راه بازگشتی

به هر سو میروی هر دم

رهایم کن، رهایم کن

ای یار تنهای من

که این من نیست و نیستش باد

به هر سو، هر جهت، هر بار

نمیدانم که این بازی

تمامی دارد به چه راهی

که آزاد شود هر نفسی

که اسیرست در این فانی

رهایم کن، رهایم کن

که این من نیست

نبودست و نمی خواهد

در این دوار بیهوده...

پ.ن: شاید ایراد از من باشد که تا به حال نگفته ام که به کار بردن نوشته های من بدون ذکر نام و منبع صحیح نیست و از این کار راضی نیستم. ولیکن ماهی را هر موقع که از آب بگیری تازه است! از امروز به بعد به کار بردن نوشته های من بدون "ذکر نام و منبع آن به طور روشن و واضح" مجاز نیست. البته متخلفین در این دنیا مورد پیگرد قانونی قرار نمیگیرند، ولی...

بخشی از "بهانه های کوچک بدبختی من"

siavu — Sat, 12 Sep 2009 21:03:18 GMT

رسالت تمامی پیامبران در طول تاریخ بی نتیجه مانده، این بزرگترین تلاش بی نتیجه بشر، تراژدی عظیمی را رقم زده است که به بزرگی تمام تاریخ قدمت دارد. هنوز هم دروغ و فریب و دزدی دسترنج دیگران دغدغه عظیم و دستمایه تلاشهای فراوان مردم است.

در کوچه باد می آمد، صدای زمزمه آواز دلارام در وز وز باد میپیچید و زلف پریشانش همچو امواج احساسات امروزم به هر سو میرفت، و در هر نگاه بی منظور رهگذری به ناچار یاد عشقی اساطیری و کهن را زنده میکرد... و من فقط به این فکر میکردم که چه دروغی ببافم که بتوانم چند کلمه با او سخن بگویم.

همه ما کرم هستیم

siavu — Sat, 22 Aug 2009 16:25:18 GMT

پزشکان همواره برای آزمایش دارو های جدید و تاثیر آنها، از خوکچه هندی و یا موش استفاده میکنند. ولی من امروز متوجه شدم که پزشکان در انتخاب خود اشتباه بزرگی میکنند. خوکچه هندی و موش کوچکترین شباهتی به انسان ندارند. موجودی که بیشترین شباهت را به انسان دارد کرم است.
در واقع کرم و انسان شباهت هم به یکدیگر ندارند. بلکه عینا از یک خانواده اند. همه ما کرم هستیم. توی هم میلولیم و در گل و لای و کثافت اجتماع غوطه وریم. دور یکدیگر میپیچیم، در گل و لای برای خود جا باز میکنیم و از سر و کول بقیه بالا میرویم. بعدها که به بالاترین نقطه اوج رسیدیم، در آفتاب خشک میشویم، یا زیر پای موجودات دیگر له میشویم.
همه ما کرم هستیم. هیچ چیز را نمفیهمیم، جز بالا رفتن را. از سر و کول هم بالا میرویم. مهم نیست زیر پایمان کدام کرم بدبخت دیگری است. فقط بالا رفتن مهم است.
همه ما کرم هستیم، بویی از احساسات نبرده ایم. احساسات برای ما فقط یک نوع خود خواهی کرمانه است. یعنی تبدیل یک کرم دیگر به بنده خودمان، برای اینکه ببینیم چطور میتوانیم زیر پایمان لهش کنیم و بالا تر برویم.
همه ما کرم هستیم، کرم. ولی نمیدانیم که هر کرمی روزی میمیرد.

... ویران است!

siavu — Sun, 28 Jun 2009 18:06:18 GMT

پست قبلی به دلیل تهدید و اعمال خشونت دوستان عزیز پاک شد!

متاسفم

چشمان بی فروغ...

siavu — Wed, 27 May 2009 14:22:27 GMT

وقتي در آسمان دروغ وزيدن مي گيرد،

ديگر چگونه مي شود به سوره هاي رسولان سرشكسته پناه آورد؟؟

بخشی از "بهانه های کوچک بدبختی من"

siavu — Mon, 11 May 2009 15:24:18 GMT

چرا مردم فکر میکنند برای به دست آوردن عشق و علاقه باید دروغ بگویند. حتا دسته هایی از اجتماع که جزو فرهیختگان، تحصیل کرده ها و روشنفکران محسوب میشوند، ژست های روشنفکرانه شان را فقط برای فریب دادن دیگران به کار میبرند. در پس زمینه مخفی دیدگاه همه این افراد یک حقیقت زشت و کریه وجود دارد که فقط باید فریب خورده آن بود که درکش کرد: فریب دیگران در مورد خود، برای نشان دادن آن چیزی که واقعا نیستند. خیلی از این افراد، خود به این نکته آگاه نیستند، بلکه فقط از آن پیروی میکنند، بدون اینکه به دلیلش فکر کنند. البته فکر کردن به دلیلش سودی هم ندارد! جواب این سوال برای من به عنوان یک کنجکاو اجتماعی نیز تا این لحظه بی جواب مانده است. هرچه فکر میکنم، عوامل مختلف را در کنار یکدیگر میگذارم و از روشهای مقایسه و پژوهش علمی استفاده میکنم، باز هم نمیفهمم که دلیل این فریب کاری در چیست. گاهی تصور میکنم که همه اش بر میگردد به تمایلات شهوت انگیز، گاهی هم عامل قدرت طلبی را برتر میبینم و برخی اوقات هم ناعادلانه و بسته بودن اجتماعات بشری و وجود موانع بزرگ برای پیشرفت طبیعی آدمها را عامل انتخاب روش فریبکاری میدانم. ولی هیچ کدام از اینها نمی تواند درست باشد. شاید همه اش درست باشد. شاید هم نه! نمیدانم، نمیدانم.